kurşun kalem

Yanlış Açıyla Yapılan Pike

2010-05-04T01:13:00.008+03:00

Sanrı;

-Sandığın şeylerin sandıktan çıkmayışı. Sandığın hazinelerle dolu olduğunu zannedip çeyizlikleri görünce Gökhan Zan ve Javier Zanetti'den oluşan bir defans birliği kurmak.

Tanrı;

-Tanımadığın birisine ithaf ettiğin ve de yücelttiğin duygular toplamı. Defans bloğunun Ali Tandoğan kaptanlığından oluşması sanki sorun teşkil etmekte.

Sorun!

-Kime isterseniz sorun! Kimsenin artık cevaplarla ilgilenmediğini sorunlu yüzlerde farkedeceksiniz. Cevapları aramayı bırakan yüzlercesinin ayna karşısında aynılaştığını görüp üzüleceksiniz. Belki göremediğinize üzülüp böbrek üstü bezleriniz çalışmaya başlayacak. Aynı hatayı tekrar yapmamak için, filmlerden özenip kıracaksınız tüm camları, canları. Katharsisin bir bağımlılık olduğunu söyleyecek bir yaşam koçu ve bağımsız sinemaya yöneleceksiniz. Ve arkanızdan gelen sese ayak uydurup savrulacaksınız bir aşağı bir yukarı, bir aşağı bir yukarı, bir aşağı bir yukarı...

-Go get 'em Tiger!

Dağlar Dağlar

2009-12-24T12:51:00.002+02:00

Bu kadar bina arasında sıkışıp kalınca Bilbo'nun söyledikleri daha bir anlam kazanıyor sanki.
"Dağları görmek istiyorum Gandalf dağları"

Mavi Gökyüzü

2009-09-01T02:40:00.004+03:00

Ne kadar uzun zamandır uzandığımı bilmiyorum bu çayırda. Ağzımın kenarında bir ot parçası dalmışım bir aydınlanan bir kararan boşluğa. Öyle ki yüzüm gözüm gökyüzü olmuş ve hatta yıldız tozlarıyla kaplanmış her yanım. Eve döndüğümde üstümdekileri gören annemin tepkisini tahmin edebiliyorum. Ne kadar silkelensem de farketmeyeceğini bildiğim için zaman zaman altıni kalan zamanda da kurşuniye dönen bu yükü hafifletmek için floydiyen bir türkü tutturuyorum en kaprislisinden.

-Look mummy, there's an aeroplane up in the sky!

Güç Sizinle Olsun

2009-08-07T16:21:00.002+03:00

Sinik dünyamı bırakma çabası içindeyim. İnik olan tüm kalkanlarım tam güçle dolmuş durumda. Dolmuş deyince akla hemen oturunca kalkar geliyor değil mi?

- Değil. Cık. Otur sıfır.

Süren doldu. Süren dolmuş. Dolduğundan kimsenin haberi olmamış. Zengin veledin biri hepimizin ücretini ödeyip kaldırmış duraktan. Hepimiz birden ona oturmamız gerektiğine karar vermişiz. Oturduğumuzun ücreti değilmiydi ne de olsa. Gittiğimizin parasını verecek olsaydık dolmuş biz gidince kalkardı. Ama o zaman hiçbir zaman dolmazdı. Dolmuş olmazdı ya da olamazdı. Tüm güç kalkanlarım güçlükle de olsa devrede. İkinci yarıda yedek kalkanlar girecek umarım oyuna. Oyun deyince akla hemen körebe geliyor değil mi?

-Değil. Otur bir!(Bu emri lütfen yanlış okuyunuz. )

Eğer bir benzetme yapmam gerekirse kaçakçılar tarafından hala kullanılan ikinci dünya savaşından kalma B-29 bombardıman uçaklarından pistlerden güçlükle kalkan bir tanesi olduğuma yemin edebilirim.

Güç kalkanı kelime oyunu burada sona erdi.

May the force be with you…

Korsana Hayır

2009-08-04T22:08:00.002+03:00

Bir gün tek gözü kapalı klişe bir korsan yanıma gelip çaldı tüm fikirlerimi. Koştum arkasından yetişebilmek için ama çok geçti. Çok geçmeden uzun tüylü yeşil mi yeşil bir papağan kondu omzuma nereden geldiğini tahmin edemediğim. Tekrar çalınırsa diye fikirlerim tekrar ettiriyorum ona mışıl mışıl...

Vakit Ödeme

2009-08-04T22:01:00.003+03:00

Seni ne zaman sevdiğimi bir türlü hatırlayamıyorum. -mış gibi yapmışım -mişli geçmiş boyunca.

Mimli Bandom

2009-08-04T21:59:00.001+03:00

Her şapkamı çıkardığımda esen rüzgar alıp gidiyor tüm fikirlerimi. Etraftan toplamaya çalışınca ise herkes beni pandomimiyorum sanıyor. Şapka kazaran elimden düştüğünde insanlar içine para atma yarışına giriyor. Fikirlerim bir bakıma para ediyor.

Ergonomik Kriz

2008-12-17T14:57:00.003+02:00

Zaman kısıtlı. Kısıldı dört bir yandan. Krizin etkisi. Ölümler aybaşı faturalarına yansıdı. Levazımcılar iş yetiştiremiyor. Amele pazarındakiler ellerinde birer kürekle mezarlıkların yolunu tutmaya başladı. Tabii oraya varabilenler sadece işsahibi olabilirken, yolda beride soğuktan düşüp kalkamayanlar kaldırım mühendisleri tarafından fakir oldukları gerekçesiyle hakir görülüp tretuar süslemelerinde kullanılıyorlar. Beleş mezar bulanlar çoktan içine girip uyuyakalmış.Mezarlık duvarlarına yerleştirilmiş diafonlardan yeni ceset kabul edilmeyeceği duyurusunun bunda etkisi büyük. Deccallığıma az sonra kaldığım yerden devam edeceğim.
But it was only a fantasy...

Sınır

2008-11-16T20:48:00.003+02:00

Varolmayan bir duyguyu hayal dahi edemiyorsam, kim bana özgürlükten söz edebilir?

Bir Olsa Keşke

2008-06-20T15:20:00.004+03:00

1-
Bir uçurumun kenarında karikatürlerdeki gibi otursak dolmaya yüz tutmuş ayın altında, dedem ve şehrin ışıkları izin vermese yıldızları görmemize, görebildiğimiz tek yıldız da kayıp düşse, sen dilek tutsan, ben gerçekleştirsem, uçurumdan aşağı itsem seni, düşerken uzun olan bacağımı yakalasan, beni de çeksen çekilmez olduğumu bile bile, deniz seviyesine serbest düşüş yapsak, o anda aşkı keşfetsek, kısa bir süreliğine de olsa yaşasak kendimizce, son sözlerimiz “Aaaaaa!!!” olsa keşke.

2-
Bir sahilde otursak günbatımına karşı, sırtımıza giren kumları umursamayıp uzansak yan yana egenin dağları gibi denize dik, aynı şeyi düşünsek aynı anda, soyunup donla atletle koşsak denize, atlayıp zıplasak, iki parça hidrojen biraz da oksijen atsak birbirimize, sonra açılsak kimsenin bizi göremeyeceği bir yere, tedirgin ama arzulu gözlerle baksan, derinden yakınlaşsam, dalıp bacaklarının arasından geçsem, tam sarılıp öpüşecekken bastırsam kafanı suya, çalışsam boğmaya, debelenirken çeksen beni de aşağıya, o anda keşfetsek aşkı, kısa bir süreliğine de olsa yaşasak kendimizce, son sözlerimiz “Blobbbb!!” olsa keşke.

3-
Bir akşam evime davet etsem seni, kabul etsen, hava alma bahanesiyle balkona çıkarsam seni, sürpriz bir yemek hazırladığımı görsen, şaşsan, mumları ve tuzlukları iki eşit mesafede ayırsam, güzelinden bir köpek öldüren koysam kadehine, ölmesen, insanlığını kabul etsem, hicaz makamından bir wish you were here koysam winampa, tuvalet için izin istesem, versen, döndüğümde o dansı bana lütfetsen, elimdeki muma ve içeri girdiğimizde burnuna gelen keskin benzin kokusuna bir anlam veremesen, bilerek mumu düşürsem, yakalamaya çalışsan, beceremesen, her yer birden alev alsa, kaçmaya çalışsan, bu durumda kovalamam gerektiğini bilsem, macera filmlerinden alışkın olsam ve abansam üzerine, derilerimiz yüksek ateşte kızarırken, seni etrafımda şöyle bir çevirsem, piliç çevirme geyiği yapsam, gülmesen, cayır cayır yanarken o an aşkı keşfetsek, kısa bir süre için de olsa yaşasak aşkı kendimizce, son sözlerimiz “Ciyaaaak!!” olsa keşke.

4-
Bir gece yarısı gelsem evinin önüne, akordu bozuk bir gitar çalsam, sürekli detone olsam, ama yine de duygulansan, komşular önce pencereden bağırsa susmam için, işe yaramasa, evlerin artık müstakil olmadığına o anda yansam, sonra sadece atlet ve pijamadan oluşan üniformalarıyla öfkeli bir komşu ordusu gelse, beni temiz bir dövse, dayanamayıp yanıma gelsen, çekip çıkarsan beni linçten, ağzımı burnumu geceliğinle temizlesen, kıçımdan zehirli ve kırılmış bir gül çıkarsam, verirken dikeni elime batsa, yüzümün yeşerdiğini gece görüşünü açtığını zannedip fark etmesen, gülücüklerle koklasan, teşek- etsen, -kür diyemeden etkisini gösterse zehir, o anda aşkı keşfetsek, kısa bir süreliğine de olsa yaşasak aşkı kendimizce, son sözlerimiz “Kıkkkk!!” olsa keşke.

5-
Bir bahar sabahında götürsem seni Çamlıca’ ya kahvaltıya, etrafımız yaseminler ve pancarlarla çevrili olsa, el ele yürüsek Arnavut kaldırımlı patikalarda, iyice acıkınca bir simit bir de ayran ısmarlamaya kalksam, cüzdanım evde kalmış numarası yapıp sana kaktırsam, sonra dönsek manzaraya, olsak boğazın hakimi, sarmaş dolaş seyre dalsak küçücük çelikten gemileri, Newton ve Arşimed buldukları formüllerden vazgeçse, biz uçmaya gemiler batmaya başlasa, arş yolunda fezaya uğrasak nefessiz ve sessiz kalana kadar, şaşkınlıktan ağzın açık kalsa, ben hiçbir şey olmamış gibi vakur dursam, basıncın azaldığını ve yok olduğunu hissetsek, kanımız akmaktan kalplerimiz atmaktan vazgeçse, o anda aşkı keşfetsek, kısa bir süreliğine de olsa yaşasak aşkı kendimizce, son sözlerimiz “∞” olsa keşke.

Güzaf

2008-06-08T01:28:00.004+03:00

Güzaf adıyla, beyhude sanıyla anılan fanzin-i mecmua, çıkın çıkmazından çıkınını delerek çıktı! okuyun, dağıtın, dağılın!

Önü Arkası Kalmadı Artık

2008-01-21T05:49:00.002+02:00

Karnının tok olmasını fırsat bilerek sıraladı sigaraları spermlerini ve verimliliklerini düşünmeden. Ne cildinin erken yaşlanmasını umursayacak birileri vardı kısa ve soft hayatında ne de bırakmada yardımcı olacak sağlık kuruluşları...

Film Şeridi

2007-11-27T08:00:00.000+02:00

Birileri çocuk aldırırken ben çocukluğumu. Annemle hep günlere gittim ki hergün. Biriktirdim içemediğim gazozların kapaklarını. Yutma olasılığıma karşı bilyelerimi, ağzıma bile koymadım. Kötü alışkanlıklara sahiptim ama hep, gerçek kötülerin kim olduğunu anlayana kadar. Değerli zannetiğim değerlerin hepsi kıh kıh arkamdan gülmekteler. Geniş zaman kipinde geleceğe dair çekim ekleri ekledim fiillerime. Yapıcı hiç olamadım nedense. Tsubasadan futbol, Hanamichiden basketbol öğrendim belki bundan. Japonları da anlamadım bir süre. Gerçek hayatta beceremediklerini canlandırdıklarını sonradan özel kanallar açıldığında kanıksadım. Pazar akşamları her çocuk gibi üzgün ve yıkanmıştım. Bizimkilerle bizimkiler izledim ütü kokusu eşliğinde.
Çabucak ertesi olurdu Pazarın. Kahvaltı yapardım. Artık kahvaltıda yapmıyorum. Ne üstünde nar gibi tereyağlı ekmekler kızaran sobalar var ne de hep saatini fazladan geri alıp erken yaşlanan annem. Bundadır ki yitirmişim sevgimi.
O öldü ben adam oldum zorunluluktan diye düşünürdüm 13 yaşımdayken. Emrahta küçüktü oradan biliyorum. Babam ölmediğinden midir nedir ben hala adam olamadım 33 yaşımda. Bunları şimdi farkedip yazan ise 23 yaşında. Küçük hapishanemden kaçtım ki bebekken. Hayatımın kayıp zamanlarını yaşadığımda anlatır mıyım anneleriyle nasıl tanıştığımı çocuklarıma kahramanca. En iyisi bir seri katile dönüşmem aslında. Kendimden başlarım intihar süsü vererek.
Ya da şu son üç cümlenin hayatımın özeti olduğunu farkedip basar giderim kendime bile farkettirmeden. Ne dersiniz?

Arkası Bugün

2007-11-25T20:28:00.004+02:00

Bir yerlerden ana haber bülteni bütün felaket tellallığıyla yağıyordu yavaş yavaş. İstemeden de olsa dinlemeye başladı. Etrafında kırmızı oklar sanki onu gösteriyor, dışına çıkamadığı daireler çevreliyordu kafasını. Kimdi bu saatte gelip uyku mahmurluğunu yaşatmayan? Kimdi az önce gördüğü rüyayı hatırlamamasını sağlayan? Önce dışarıdan geldiğini düşünüp pencereye yöneldi. Kapalıydı. Uykusunda ne zilin çaldığını ne de kapıyı açtığını hatırlamıyordu. Evin anahtarına sahip olanları düşünüp, gelebilecekler listesini üçe indirdi. Düşünce gücü diye iç geçirdi. Ayakları salona gidene kadar bir sürprizi kalmamıştı bile. Üstünü örtmeyi düşünecek kaç kişi vardı ki şu dünyada?
Önce nicedir o kadar beyaz görmediği banyoya takıldı gözleri. Sonra kahve yapmak için yöneldiği mutfakta çocukluğunun üzüm bağlarında geçirdiği yazlarından kalma patlıcan közlemesi kokusu patladı yüzünde. Mevsimi gelmiş miydi ki patlıcanın? Yoksa sera gazları altında mı yetişmişti? Umursamadı. Uzun zamandan sonra, uyandığında midesine inen ilk şey kahve değildi. Uzaktan tanıdık bir tat aynı zamanda anılarının gerçekliğiydi. Çoktandır kullanmadığı ocakta tekrar pişiyordu hayalleri. Bu kadar kısa sürede bunları yapan ve uyandığını fark edip hüzünlü bir o kadar da azarlayan gözlerle kapı girişinden bakan bu kişi annesinden başkası değildi.
-Zayıflamışsın, dedi annesi.
-Sen de, diye karşılık verdi.
Biri kaygı diğeri iltifattan oluşan teker kelimelik cümlelerinden sonra sarıldılar birbirlerine. Annesi tam bir şeyler söylemeye niyetlerinden anında susturdu onu. Ne diyeceğini zaten biliyordu. Annesi de karşılığını. Daha önce defalarca konuşulmamış mıydı? Annesi sıska kollarından tutup yüzüne baktığında dayanamayıp sordu.
-Neden?
-Ötenazi uygulanacak bir insana yapılacak iğne neden sterilize ediliyorsa o yüzden. Prosedür gereği. cevabını verdi o da.
Şu an konuşmak istemediği ama annesinin de konuşmak istediği yegane konuydu. Ayda bir anca gördüğü annesiyle ne konuşabilirdi ki başka? Eski alışkanlıkları tekrar su yüzüne çıkaran bu kısa sahneden sonra kahve yapmanın az da olsa bir kaçış imkanı vereceğini düşündü. İşe yaramıştı. Arkasını dönüp hazırladığı kahve boyunca annesi tek kelime bile etmemişti. Elinde fincanı feng shui felsefesine uygun hiçbir şeyle dekore edilmiş salona geldiğinde, annesi tek boş yer olan karşısına oturması için işaret etti. Bu sırada dolu olmasını umut ettiği sigara paketine doğru uzandı. Paketi hacmini kaybedene ve elinin içinde kaybolana kadar sıktı. Markete kadar gitmenin zorluğunu düşünse de annesi ile gerçekleşecek olan kaçınılmaz diyalogun erteleneceği de anımsayarak kapıya doğru yöneldi elindeki boş paketi annesine göstererek. O da çantasından çıkardığı bir karton dolu paketle cevap verdi. Ve tekrar oturmasını işaret etti. Hazırlıklı gelmişti. Ama bir karton? Deliğinden bile çıkarırdı insanı. Mecburen, yetmişlerden kalma, gelinin ilk defa sevişmesini kutlamak için yalaka akrabalarından çeyiz niyetine gelmiş, bir bacağı kırıldı kırılacak ahşap oymalı koltuğuna oturdu. Oğlunun pozisyonunu aldığını gören annesi hiç vakit kaybetmeden…
- Tekrar soruyorum neden? Bu defa sen abuk sabuk cevaplarını veremeyesin diye ben açık kapıları kapatayım. En son ne zaman yemek yedin? Ne zamandır evden çıkmıyorsun? İşi de bırakmışsın. O zaman evin kirasını neyle ödüyorsun? Neden bu haldesin? Ve en önemlisi bu saatte yatakta ne işin var? diye saydırdı..
- En son yemeğimi az önce yedim. Dün sigara almaya giderken evden çıkmıştım. İş demek artık sadece sabah uyanıp belli bir adreste belli bir görevi yerine getirmek değil. Evinde oturduğun yerden de para kazanabiliyorsun. Neden bu haldeyim? Bunu diğer sorudan sonraya saklıyorum. Sabaha kadar içtim. İçtikten sonra, ki muhtemelen artıklarını temizlemişsindir, içimdekileri döktüm doyasıya. Sonra tekrar doldurdum öğleye kadar ve zıbardım. Neden bu haldeyim? Kavgalar arasında geçmiş çocukluğumdan olabilir mi, ya da uyuyorum bahanesi ile beni terk edip giden sevgilimden, o da olmadı gerçek hayatın bana hiç mi hiç gerçeklik sunmadığını düşünüp bütün zamanımı diğer tarafa yakın bir biçimde geçirmeye çalıştığımdan mı? Sen seç. Birle ikiyi seçme ama. Biri çok defa seçtin ve biz çok defa konuştuk. İki zaten beklenen bir olaydı onu zaten geç. Üçüncüyü de hiç söylememişim farz et ki tartışmalarımıza yeni bir ünite daha eklemeyelim olur mu? şeklinde saydırmaya saydırmayla karşılık verdi.
Üst üstüne yakılmış üç sigara süresi boyunca yoktan seçmeli sorulara verilen boktan cevaplarla geçti zaman. Kimsenin tatmin olmayacağı baştan belli olan konuşma bittiğinde sessizce geçildi yemek masasına. Annesi bir bakıma yerine getirmişti içgüdüsel görevini.O yüzden sustu belki de. Çünkü dışarıdan gelen onca gürültüye rağmen içeriden tek duyulan ses metal kaşıkların adi porselen tabaklara çarptığı andakiydi. Yerine getirmesi gereken birçok görev varken hemen hiçbirini yapmayan –kendisine hain evlat diyordu-oğlu ise beş dakika önceki tatsız olaya aldırmadan, tadını çıkartarak büyük bir iştahla yedi yemeğini. Yemek bittiğinde annesi yakacağı sigaraya laf edecek gibi olduysa da vazgeçti.

Quien Soy Yo?

2007-11-25T20:28:00.003+02:00

Histerik nöbetler içindeyim, istemeden, hissetmeden. Bir tarafında kış, bir tarafında yaz yaşanıyor beynimin yarımkürelerinde. Ben hep ilklerde ya da ta -uzaklık belirtir- sonlarda. En çok da baharda. Ya depresif ya da platonik. İçtiğim her şeye belirsizlik katılmış sanki. Ya cin ya da tonik. Gövdesiz benzetmelerle sarılmış etrafım. Büyük ve yegâne gözleri hep üzerimde tarama halinde. Bir şey mi söylemeye çalışıyorlar yoksa onlarda mı mecazi. Vahiy midir nedir? Nedir? Nedir? Nedir?… İçses bir yerlere gönderme yaparak cevap verir;
— Yaz!
Normal bir yaşam sürmem için gereken eylem. Sizlik bir durum değil merak etmeyin. Sadece benlik. İçses sadece bir yere gönderme yaparak düzeltir;
— Bizlik diyecektin herhalde!
Mavi perde önünde geçsin ki hayatım. Nereye istersem oraya koyayım kendimi. Sağlam ışıklandırmayla belki ışık hızında yolculuk ederim. İçerden birileri takip etmesin diye. Çaktırmayın! Kandırırım kolayca kendimi. Bilirim ki o da kanar. Belki kanmaz kim bilir. Sokaklarını bilmediğim bir galakside, çeşme başında bırakır kaçarım, binip modern cadısüpürgesi ışın kılıcıma. Özel selem ve düşünceönler kaskımla. Bir kıvılcım, bir Big Bang ve ben yokum. O da yok. Oda yok. Uzar gider sanırım. Kılıcım gibi. Kıvılcım gibi biraz ama fitil 1 ışık/km baruttan olursa. Gerici diyenler olabilir. İnadına yanmayan çakmağımı yakmaya çalışırım yanan çakmağımla. Gerici diyenler buna diyecek merak ediyorum. Kısa ve öz reklâmları izleyerek büyüyen bir nesildenim ki ben. Çakman lazım hemen!
“Ne alaka?” diyeceğini varsaydım içses. İçim dışım bir artık. Bir tavuk dışkısındaki arpanın boyu kadar bile yol gidememişindir muhtemelen. En azından saygıda kusur etmem sana. Öncelikle arkandan konuşuyorum. Sen bu satırları hiçbir zaman okuyamayacaksın. Ben zaten çoktan çok uzaktayım. Karganın bokunu yemesini, afyonun patlamasını beklemeden ben oralardan gittim. Sen yoklamalarda mevcut olmadığından beri devrikleştim. Başkalarının düşüncesi olmayınca ipe ve sapa gelmez düşüncelerle boğuşuyorum kafamda.
“Sol elimle mi daha fazla sigara içtim şimdiye kadar yoksa sağ elimle mi?”
“Sınırdışı ederlerse beni dünyadan her -sferde göstermek zorunda kalır mıyım deli gömleğimi güdümlü gümrük memurlarına?”
Olmadı arşa kadar marş söylerim bende. Dağ başını…
Acaba?

Arkası Yarın

2007-11-25T20:21:00.001+02:00

Kendisinden sıcak olması gerekirken uyurken boşalttığı sıvılar yüzünden daha serin olan yatağından kalktı. Sebepsizce, doğru herhangi bir şey yapıp yapmadığını düşündü geçmişinden bugüne uyumak dışında. Günün ilk küfrü sırf bu yüzden geçmişineydi. Bedeninin alt tarafındaki şişliğe bakıp tuvalete gitmesi gerektiğini düşündü. Saatin hangi yedi olduğunu anlaması için biraz süre tanıdı kendine. Sabahtan kalmaydı. İşerken gözleri başka bir şişkinlikle karşılaştı puslu aynada. Bir faydası olacakmış gibi o şişliklere, bolca suyla yıkadı yüzünü. Tıraş olmalıydı. Komple. Üşendi. Kendine gelmeliydi. Kahve içmeliydi. Olmadı.
Tekrar yatağına yöneldi. Hatırlayabileceği rüyalar görebilmek için. Bütün gerçeklerin yalan olduğunun farkına vardığından beri yapıyordu bunu. Zevk için. Rüyaya yatmayı. Hatırlamaya çalışmayı. Hipnozun etkisi çabucak gösterdi kendini. Kapaklar ağırlaştı ve üstüne düştü.
“Sokaklar ıssızdı. Sokaklar fakirdi. Fırtına öncesi sessizlik dedikleri muhtemelen buydu. Kaçıncı yüzyıla uyanmıştım bilmiyorum. İki ile başlamadığından neredeyse emindim. Önce sağıma sonra soluma sonra tekrar sağıma bakmadan istemsiz arkama baktım. Ellerinde baltalar, palalar, oraklar bulunan, burunlardan nefret soluyan öfkeli bir kalabalık sürekli saatlerine bakıyordu. Birinden emir beklercesine sabit duruyorlardı. Bellerinden çıkardıkları köstekli saatleri gördüğümde barutun henüz keşfedilmediğinin farkına vardım. Eşzamanlı bacağımda toplanan gücü hissettim. Ve son sürat koşmaya başladım dar taştan sokaklarda. Koştukça arkamda bırakıyordum pazar olduğunu tahmin ettiğim mekânı. İki yanımda sallanan etler, kafesler içinde didişen hayvanlar, sebzeler, meyveler ve bilumum zerzevat vardı. Ama bunları satanların hiçbirinin orada olmaması en önemlisiydi. Hepsi kayıp. Hepsi düşmüş. Çevreyi tanımaya başladığımda daha bir hızlanmıştı ayaklarım. Yön bilmeden. Yer bilmeden. Sadece uzağa. Zamanı öğrenmek için saatime baktım. Tam 16:59. Arkamdaki kalabalıkla aramda yerel bir zaman dilimi farkı yoksa saat beşi beklediklerinden emindim. Sadece beni kovalamak için mi oradalardı, neden bekliyorlardı, kaçmam için bana avans mı vermişlerdi bilmiyordum.
Saklanmak için herhangi kuytu bir yer aradı gözlerim. Ancak nafile. Yüklendiğim bütün kapılar kilitli ve göründüklerinden daha sağlamdı. Buraya yabancı olduğumu hissettirmeyecek herhangi bir duygu aradım çevremde. Birkaç yüz metre uzaktan gelen toplu bir çığlık yarıda kesti bu arayışı. Saat tam 17:00’yi gösteriyordu. Ve ben koşmaya devam ettim. Her şey gibi dar olan bir pasajdan kestirme bulduğuma inanarak geçtim. Küçük gibi görünen bu kasaba için fazla büyük bir meydana vardım. Bu sefer daralan bendim. Meydanın tam ortasında durmuş nereye gideceğimi bilmeden orada dikelirken tek düşündüğüm şey, var olmamaktı. Ama vardım. Çünkü var olmamayı bile düşünüyordum. Alev topuna dönen bacaklarım çoktan benden ayrılmıştı bile. Tam kendimi koyuvermeye hazırlanırken bir siluetin meydanın sonundaki sokaktan keskin bir viraj aldığını gördüm. O anda arkamdakilerin sadece benim için beklemediklerini anladım. Bu farkındalık tekrar bacaklarıma güç yüklememe yetti de arttı bile. Sesler de artık sadece bağırtı, böğürtü değildi. Bunu biraz önce geçtiğim sokaklardaki dükkânların camlarının kırılma seslerini duyduğumda anladım. Yıkılıyordu sanki bütün evler, dükkânlar.
Gördüğümden bile emin olmadığım bir görüntüyü takip ediyordum. Ama aramızdaki fark boyla ölçülebilecek cinsten değildi. Umudun yerini olumsuzuna terk etmeye başladığı anda iki ev arasından bir başka silueti gördüm. Paralel koşmaya çalışarak sağımdaki her boşluktan onu aradım. En yakın dönemeçten sağa döndüm. Gördüğüm siluetler ete ve kemiğe bürünmüşlerdi artık. Ve bir tane değillerdi. Hatta aralarında kadınlar bile vardı. Bir süre sonra sadece arkamda değildi kalabalık. Önümde de kaçışan bir başka kalabalık vardı.
Ölümün soğuk kırbacını terden sırılsıklam olmuş sırtıma yememek için koşuyordum diğerleriyle. Böyle bir durumda bile üstüme toplanan bakışları hissedebiliyordum. Bakışlarına karşılık verdiğimde kadınları, çocukları, yaşlıları gördüm. En önden gitmesi gerekenler sona kalmıştı sanki. Arada yere düşenler ve tekrar ayağa kalkanlar vardı. Kalkamayanları kimse umursamıyordu çünkü. Kimse kimsenin yakını değildi. Kucağında hemen hemen üç yaşındaki ağlayan çocuğuyla koşan anne hariç. Onlara takıldı gözlerim. Onlarda önündekilere. Çocuk annesinin kucağından biraz öteye öndekilerin bıraktığı toz bulutunun içine düştü. Kadının yanına yaklaştığımda şaşkın ve yalvaran bakışlarını içimde hissettim. Ama benimde arkamdakilere yalvarmamam için devam etmem gerekliydi. Saçları ağlayan gözlerini kapatacak şekilde uzun olan oğlan çocuğunun yanına geldiğimde meydanda aradığım duyguyu bulmuştum. Hangi yüzyılda olduğumun önemi yoktu. Çocuğu kucaklayıp annesinin yanına döndüm. Onu da diğer kolumun altına almaya çalıştıysam da çocuğu göstererek devam etmem için yalvardı. Umursamadım çekiştirdim kolundan zorla. Toplu cinnet yaklaşırken aklıma tek bir soru takıldı. Neden ben değilsem neden bu nefret? Sanki öğrendiğimde daha az acı çekerek ölecekmişim gibi.
İki kolumun altında sürekli ağlayan iki insanla daha fazla kaçamayacağımı anladığımda sığınacak bir liman aradım bilmediğim bu kara parçasında. Bu hengâme içinde artık bende sessiz değildim. Yardım dileniyordum etraftan. Gördüğüm bütün kapıları yumrukluyordum. Ama kim olduğumu dahi soran kimse yoktu. Diğerlerinden farklı olduğum için ilk beni öldürecekler diye düşündüm. Ensemdeydi Azrail. Ensemizdeydi. O anda kadın çekiştirmeye başladı kolumdan ve önümüzdeki yol ayrımının sol tarafını işaret etti. Güvenebileceğim yegâne hareketti. İşaret ettiği sokağa yöneldik. Sokağa girdiğimiz anda kadın aceleyle üzerini yoklamaya başladı. Yırtarcasına. Sinirleniyor, tahminimce küfürler savuruyordu, böğründen o parıldayan anahtarları çıkarmadan önce. Bakakaldım. Az daha yol aldıktan sonra soldaki ahşap oymalı bir kapının önünde durduk. Kapıyı açtı. Kurtuldum diyordum içimden. Çocuğu annesine verdim. Çocuk suskundu. Ters giden bir şeyleri sezmişçesine bana bakıyordu. Sonra gözlerimi kadına çevirdim. Üzgünüm diyordu gözleriyle. Kapı aniden suratıma çarpılıp sürgüsü çekildiğinde anladım olan biteni. Bağrışmalar devam ediyordu. Ben sessizdim.
Kalabalığı birileri yönetiyormuş gibiydi. Güdümlü füze gibi girmişti birkaçı bizim sokağa. Ve sil baştan. Otuz saniye de olsa dinlenen bacaklarım artık bana ait değillerdi. Ben kontrol etmiyordum onları. Bedenim binmişti üstlerine rodeo yapan kovboylar misali. Labirente dönmüş sokaklardan nereye gideceğime onlar karar veriyordu. Beynim daha az iş yaptığından bir anda çalışmaya başladığını hissettim. Ne kadar kalabalıklardı acaba? Bunu düşündüğüm anda ilk dönemeçte onların geldiği yönde doğru kaçmaya karar verdim. Kontrolü tekrar elime aldım. Arkama baktığımda üçünün beni takip ettiğini diğerlerinin yoluna devam ettiğini gördüm. İkisi çelimsiz ama hepsi de silahlı üç adam. Bu kondisyonda koşabildiğime göre çelimsizleri haklayabileceğimi düşündüm. Bir plan yapmalıydım. Tam o anda ayak bileğimi sıyıran bir baltanın sapı kaval kemiğimden vurdu beni. Yere kapaklandım. Beni yerde görünce onlarda yavaşladı ve gülmeye başladılar. Üzerimdeki tişörte mi yoksa koşu ayakkabılarıma mı gülüyorlardı bilmiyordum. Tek hissettiğim şey korkuydu. Ve tek dileğim yaklaşan üçlü ölümün teker teker gelmesiydi. Orağını yerden almaya çalışanın üstüne atladım düşünmeden. Beklenen boğuşma. Fiziksel temas. Gücü elde etme çabası. Sırtıma kavisli bir şekilde inen bir başka orak bu çabaya son verdi. Diğer ikisine döndüğümde havada suratımın ortasına inmekte olan baltayı gördüm. Yavaş çekimde geliyordu sanki. Teslim bayrağım göklerde dalgalanıyordu. Saatime baktım. 20:34…”
Uykuya dalalı sadece bir buçuk saat olmuştu.

Kısaca

2005-12-02T15:33:00.001+02:00

Bir yol ayrımındaydık. Ayrımına varamadan ayırdılar bizi. Sen sağa gittin ben selamate. Eden bulur dediler. Selam ettim seni buldum.Hemde sağsalim...

Hapşırık

2005-12-01T13:23:00.001+02:00

Hapşursam içimden çıkarsın diye korkuyorum
Hele bir de çok yaşarsam öyle,
Ölürüm, ağlarım dememi bekleme
Zaten yaşayamam uzun süre
An dedikleri o kısa zaman biriminde,
Boşaltırım damarlarımı hapşurduğum yere...

Ben ve Zetmeler

2005-12-01T13:22:00.003+02:00

Engin denizlerde dalgaların kıyısındaki moleküle yansıyan güneş ışınlarının ücrasıyım. Yansıtılan fotonum fotojenik insanlara.
Cazip memleketime gelen nefret ettiğim turistlerin, nefret ettiğim gülümsemesiyim. Kendi kendime plasebolar dağıtan etrafıma iyi hissetmem için.
Faytım kılabım. Evet, Jack’in meme ucu benim. Biri yaladığında haz alıyor, emdiğinde süt veriyorum.
Külüm uzayıp giden içilmeyen sigaranın, daha mühim işlere satılan.
Tramvay vagonları arasındaki bir gerilip bir gevşeyen körüğüm ben. Üzerimdekilerin loplarını sıkıştırmak için.
Başına ismi bir türlü koyamadığım bir –koliğim ben. İsmin sıfatlaşmasına da karşı koyamadığım.
Pantolonlardaki bir türlü tek olamayan çift çizgiyim. Çizgilerini aşamadığım.
Kör bir fahişenin klitorisindeki barkodum ben. Her boşaltmada fiyatı okutturan.
Benzetmeyim. Neye benzediğimi bilmeden. Neden benzetildiğini sormadan. Zetmeye kalkmayın artık. Ben sadece ve sadece benim. Ardımı aramayın...

İç-Dış

2005-12-01T13:08:00.001+02:00

Belli bir içim, belli bir dışım olsaydı eğer, içim dışım bir olurdu. Çünkü içimi dışıma açılan o sekiz delikten dökerdim doyasıya.Herhangi bir içi kalmayana dek.O kadar doluyum bu boşluk içinde.Ama boşluğu dolduramayacak hatta bir hacim kaplayamayacak kadar zerreciğim kıyaslandığımızda…

Yoz

2005-12-01T13:01:00.002+02:00

Yozlaşmışlığın çorak topraklarında debeleniyorum. Televizyonu kastediyorum. Her kanal değiştirişimde kendimi zaplıyorum.Biraz Tarık Mengüç oluyorum, sonra A’dan Z’ye Esra Ceyhan, ezik ve komik olamayan sitcomlarda bulunma zorunluluğu olan salak karakterlerden biri oluyorum sonra.Kral TV’nin porselen dişli gerzek Vj’lerinden biriyim neden sonra. Akabinde ağlamayı beceremeyen bir Türk filmi karakteriyim. Haberleri sunan deccallardan biriyim sonra sadece kötü haber vermekle görevli. Hiç kimseye dokunmayan ama bin yıl yaşayan yılanım. Bütün rezilliğini, çekilmezliğini yaşamaya zorlanmış bu çetrefilli hayatın. Her deri değiştirişimde üzerimdekileri atamamakla yükümlü. Yerçekimi yetmezmiş gibi çullanan bütün iğrençlikler üstümde. Basınç. Onlar uyguluyor o basıncı ben bütün hücrelerimde dolaştırıyorum. Salgıladığım zehri kendi içime akıtıyorum. Onunla bile öldüremiyorum ne onları ne kendimi. Nasıl olduğunu kavrayamadığım bir şekilde zehir bile panzehir olagelmiş bu bozulmanın yanında.
Çözüm; kesin beni ve parçalara ayırın bir nükleer tesiste. ayrıldığımda parçalara titanyum duvarlar örün etrafıma ki sızdırmasın hiçbir bozulmayı. Ki bir çocuk yetişsin saf, dürüst, bilgin, masum sıfatlarını, yaşamak, sevmek, düşünmek fiillerini anlayarak…

Kayatozu

2005-12-01T12:39:00.001+02:00

Hani umutla yaşayanlar vardır hayatı. Hani tepelerin ardına gizlenmiş denizin bulunduğu yörelere giderken, gördükleri her tepeciğin arkasında deniz olduğunu umanlar. Ben onlardan değilim. Ben o her tepeciğin diplerinde gözlerdeki denizi göremeyişin hayal kırıklığında yaşıyorum. İyice bakarsanız, orada kırıldığınız yerde, .orak kayalıklar arasında, hayatı boyunca sadece zannedilmenin ezikliği içinde, yaşam amacı suyu görebilmek, suya ulaşabilmek olan kum taneciklerini göreceksiniz. İşte o tüm tanecikler benim. Yanımdaki kayadan geriye kalanım. Diğer kaylar da kırılmayı, parçalanmayı bekleyen benim gibi insanlar.
Biz istiyoruz ki, yağmur tatmin etmesin bizi. Birileri alıp götürsün ve bıraksın bir koya. Dalgalar vursun, parçalasın bedenlerimizi ki anlayalım kırıklığın ne olduğunu…

Şeytana Alet Edevat Olmak

2005-12-01T08:37:00.001+02:00

Hissizlik. Hiçsizlik.Sizlik.Bu Bermuda Şeytan Üçgeni arasında bir benlik yaratamayışımın hüznünü taşıyorum.Sadece yazmak için yazmak bir yerden sonra acı veriyor bensizliğime.Kıskanıyorum Chuck’ı yazdıklarını, düşündüklerini, düşündüklerini nasıl kağıda aktardığını, imgelemlerini.Ya da sadece utanıyorum hiçliğimden.Yersizim yeteneksizim. Kayboluyorum bensizliğimin çıkrıklı dipsiz kuyularında. Ama çıkrık bile bir um içinde çıkarmak istiyor bir şeyleri.Ama bendeki um ağzımı açıp kapatırken çıkardığım belli belirsiz bir ses olarak kaldı.Uzaklaşıyorum daha bir kendimden.Kendim ne ki?Bilmiyorum.Kendini bulmak deyimini bulana ısrarla sormak istiyorum kendimi nerede aramam gerektiğini.
Süper kahramanlık çok yakın bana.Hep bir Süpermen, Örümcek Adam, yada en az süper Batman.Yani dönüşüm geçirmeme az kaldı.Radyoaktif bir bok böceği arıyorum etrafta.İnsancıklardan başka canlı göremiyorum.Gördüklerimin gerçek olduğuna da inanmıyorum.İfade vermek istiyorum kendime.İfade etmek istiyorum kendimi.Sorguç da ben olayım.Lütfen bana birkaç soru bulun.Bulun ki bende bulmak neymiş bir anlayayım.Arayayım bulmak isteyip de ne olduğunu bilemediğim ‘şey’i.
Müzik de olmasa, kalemlerin mürekkepleri bitse, kömür bir dünya madeni olmaktan çıksa şu an ne yaparım bilmiyorum.Karar vermenin zamanı mı geldi ne?Bu boşluk beni derinlere çekmeye devam ederse, dünyanı merkezi bana zirve gibi gelmeye başlayacak.Hissediyorum.
Hissetmek de güzel aslında.Hissiyatsız robotlarla yaşamak, onlarla aynı otobüse binmek, yan yana yürümek, aynı havayı solumak(nasıl soluyabildiklerini hala anlamış değilim)bile istemiyorum.Bu yazdıklarımın da hiç bitmemesini istiyorum.Mürekkep dayansın sonsuza kadar.Belki sadece pazara kadar.O bile yeter bana.Anlatabilirim derdimi belki elli yedinci ya da seksen altıncı sayfada.Gereksiz iki yüz otuz sekiz sayfa arasından iki sayfa bulurum.Onlardır beni anlatan derim.Anlatamadıklarımı hiçe sayarım.Bu hiç de zor değil zaten….

Aldırma

2005-12-01T08:34:00.001+02:00

Şu boktan dünya hakkında bir bok bilmiyorum.Bilmesem de olur zaten.Sadece kendimi bilsem yeter bana.Onu dahi bulamıyorum.Sistemi çoktan formatlamışım ve üzerine yenisini kuramamışım.Sebebini başlangıç disketimin olmayışına, bunları akıl edecek bir beynim olmayışına yormuşum.Yorulmuşum.Zaten yüzde dördünü kullanırken bundan da feragat etmişim.Geri kalanını aldırmışım.Zaten o kısmının işe yaradığın da şüpheliymişim. Haklıymışım…

Küf

2005-12-01T08:33:00.001+02:00

Vapurun ikinci katında betondan can simitlerinin çaprazında herkesin izmaritlerle doldurduğu metal parçasının küfüyüm ben.Kaptana emanet ettim gezilerimi.Sınırlarını aşamayan bir kişilik o da.İki kıta arasını sınır, farklı dalgaları ise sınırı geçilmiş sayan.Ben öylesine bir küfüm doğa gereği, tabiatıma dönmeye çalışıyorum.Daha bir paslanıyorum dalgalar çarptıkça.Nem en sevdiğim yarim, en nefret ettiğim düşmanım.Adına aşk deyin kabullenirim.Böyleyim.

Şekerlik, Tuzluk, Farkındalık

2005-06-01T13:42:00.002+03:00

Karambolden goller yiyorum sürekli.Gol krallığında birinci sıradayım kendi kaleme attıklarımla.Ofsayt diye duraksıyor, flamalı bayrağı göklerde göremeyince yıkılıyorum.Mutsuzluğum geçiştirdiğim ataklar boyunca devam ediyor, ta ki diğer karambole kadar.Onbir kişi defanstayım hep.Savunuyorum savuramadıklarımı.Ama derinliğim yok.Hatta bir hacim kapladığımdan dahi şüpheliyim şu hayatta.Hayatın çalımlarını yiyorum hep.Ancak faulle durdurabiliyorum.Hakemde gösterecek kırmızı kart kalmadı artık.Kırmızıların hepsini akamayan gözyaşlarımda kullandım.Gollerin kalenin büyüklüğünden kaynaklandığını düşünüp kendimi avutuyorum.Niye her gol oluşunda herkes seviniyor ve gol diye bağırıyor anlamıyorum, adına da dürtü deyip geçemiyorum, bir art niyet arıyorum.
Özgüvenim kalmamasına rağmen kale direklerinin Boğaz Köprüsü’nün ayakları olmasını istiyorum.Toplarda büyük petrol tankerleri olsun.Hatta Süpermen gelsin.Bütün gemileri durdursun.Toplar arka arkaya gelsin.Arka arkaya gelen toplar köprüleri yıksın.Boğazdan geçiş olmasın.Şehirhatları dursun.Bugün kimse kıta değiştirmesin.Anakarasına sahip çıksın.Hiçkimse anlamasın, bilmesin nedenini, sorgulamasın.Kandırılsın herkes.
Sonra herkes boğaza gelsin.Kendi gözleriyle görsün olan bitmeyeni.Akabinde bütün gemiler batsın.Batsın ki daha bir kavrayayım mutsuzluğumu.Daha bir içime çekeyim, daha bir saklayayım derinlere ki, otopsi sonucunda bile bulunmasın tek bir kırıntısı.Sonsuz mutluluk iksiri içtiğim zannedilsin.Bu dünya için fazla mutluydu densin arkamdan.Helva yerine poyraz, şerbet yerine deniz suyu verilsin en koli basilisinden.Sonra anlasın yiyip içenler mutsuzluğumu.Anlasınlar İstanbul’un bencilliğini.Ondan başka bir organizmaya yaşama imkanı vermeyeceğini.Hiçliğin, hiçlikten yapılmış parmaklıklar ördüğünü etraflarına.Salsınlar sonra kendilerini.Bıraksınlar. Yedikleri poyrazı düşünüp üşüsünler.Farkına varsınlar.Toplamına ulaşsınlar.Ama…
Lütfen yapsınlar …

Hayriye'nin Şirket-i

2005-05-31T13:50:00.002+03:00

Şehirhatlarının bir tayfasıyım şu son günlerde.Özellikle vapurların ikinci katının balkonunun izlenimlerinden sorumluyum.İskeleler geride bırakılmış sevgilileri hatırlatıyor nedense.Dinen caiz olan dört yarimden olsa gerek.
Kadıköy'den biniyorum ilk önce ve genellikle.Ve bırakıyorum Anadolu kokan yarimi iskelede.Hemen yerimi alıp hasret dolu gözlerle sallıyorum ellerimi.Haydarpaşa'dan sonra göremiyorum o narin elleri.Arkamı dönüyorum.Bir süre sonra hasret yerini vuslat heyecanına bırakıyor.Eminönü yarimi beklemeye koyuluyorum.Araya büyük bir petrol tankeri giriyor.Geç kalacağım için üzülüyorum.İnce belli bir çay,bir sigara sonra kavuşuyorum sevgililerin en eskisine.
Eski İstanbul'da yaşamaya alışmış yarim, ne zaman bir gökdelen görse Don Kişotluğa soyunuyor.Balık ekmekleri ya da sadece balıkları,turşucuları, kağıt helvaları arıyor gözlerimiz.Bulabildiğimiz biraz sosisli ve fazlaca insan.Yetinmeyi biliyoruz.Kalabalığın içinde kaybolmuyoruz.Tam olduğumuz yerdeyiz.Bizbizeyiz. Yetinemediklerimi yanıma alıp ayrılıyorum yanından.Yine aynı bakışlar yine aynı parmak devinimleri.Sırtım ona yüzüm İstanbul hanımına dönüyor artık.
Kız kulesi ve salacak göz açımın içinde.Sigarayı sevmediğini hatırlayıp üç paketi elli kuruş olan nane şekerlerinden alıyorum. Nanenin serinliği hanımımın utangaçlığına karışıyor.O anda bir yağmur alsın istiyorum ortalığı.O şemsiyesini açarken mendilini düşürsün, ben ıslak zemine değmeden uzanıyım o gül kokulu mendile.Maksadımız eski günler yâd olsun.İçime şuursuzca çekemeden mendili vakit yine ayrılık vakti.Mâlum İstanbul trafiği.Bir kıta yol tepiyorum yine sağıma köprüyü, soluma Topkapı'yı alarak.
Sözde çağdaş sevgili görünüyor sonunda.Cix cix gülüyor, tiki tiki yürüyoruz con con sevgilimle.Ama bir yozlaşmışlık var ortada.Herşey siyah beyaz olduğundan mıdır nedir?Beşiktaş'tan Ortaköy'e usulca bir yürüyüş tamamlıyor çapkınlığımı ya da çapsızlığımı.
Usul usul esmeyen lodosa karşı celallenmeye başlıyorum.Yüzon numaralı otobüse binip, köprüye yakın bir yerde iniyorum.Bu kadar ayrılığı katlanamıyorum.Bu kadar ayrıklığa.Köprüye gelince ortasında zıplamaya başlıyorum tüm gücümle, ikiye ayrılana kadar.Ayrılıyor ben gibi.Düşüyorum boşluğuna boğazın.Boğuluyorum.Karada, havada, denizde...Haykırıyorum İstanbul'a ama sesimi duyuramıyorum.Ayrılıkların acısı kalbimde, boğazın serin suları ciğerlerimde ölüyorum...

Kırık

2005-05-11T16:23:00.001+03:00

Odada her şey kırık.Çerçeve kırık, vazo kırık, kapı ve pencere kolları kırık, kafam kırık, kalbim kırık.Bütün kırıkları toplamaya çalışıyorum yazılarımda, yazı makinem kırık.Ucunu cam kırıklarıyla açtığım kalemim kırık.Ben kırık.
Beyoğlu’nun ön olmayan yerlerinden birindeki ismini dahi hatırlamak da zorlandığım ücra dedikleri bir otelde kalıyorum.Otel kırık.Otelin ücra sayılabilecek, kimsenin önünden dahi geçmediği otuzyedi numaralı odada kalıyorum.Otuzyedinin yedisi kırık.Hayatım, üstünde bir televizyon olsa bile çalışmayacağına inandığım bir vhs video, otel sahibinin babaannesinin çeyizinden kalma olduğunu tahmin ettiğim perdeler, işsizlik maaşımın yarısından fazlası olan boş şarap şişeleri boş sigara paketleri ile korunuyor.
En son yazımı ne zaman yazdığımı hatırlamıyorum çok da umursamıyorum.Editörlerden birinin uzun bir süre herhangi bir yazı göndermememden şüphelenip odama geldiğinde, bir daha benden bir yazı istemeyeceğini anlamıştım zaten.Ne ben birilerine görünecek haldeyim ne de odam.Haklıydım.En çok haksız olmak istediğim konuda haklıydım.Bir şeyler çiziktirmeye çalışıyorum ama olmuyor.Bir şeyler yazmaya çalıştığım o kağıtlar hep aynı yere, diğer buruşturulup atılmışların yanına gidiyor.Kağıtlara verdiğim para aklıma geliyor ve yazmamaya karar veriyorum.Eskiden feyz aldığım pezevenk-müşteri kavgaları, travesti çatışmaları, uyuşturucu krizleri, fahişeler arası rekabet ve bütün bu olayların tesadüfen hep sonuna yetişen polislerin salak diyalogları yeterli olmuyor artık.Odadan dışarı çıkamıyorum.Her çıkışımda 1.Dünya Savaşı’nı hatırladığını zannettiğim Rum otel sahibi ve düşmanca bakışları karşılıyor beni.Suratında iki aylık ödenmemiş kira, canından ve işinden bezmişlikle yan yana.Görebiliyorum.Nadir çıkışlarımdan izlenimlerim kalmadı artık.Olay namına sadece kavga gürültü, düşüncelerden de sadece hiçlik kaldı.Düşüncelerimin yoklaşmasına engel olamıyorum.İnsan olduğumdan bile şüpheliyim artık.Hayvan gibi yiyor, içiyor, sıçıp uyuyorum.Arada rehine bırakmadığım kitaplarıma göz atıyorum.Etkilenmeyeyim diye fazla okumuyorum.Okuduğumda bir şeyler üretebileceğimi biliyorum.Ama kendimsel cümlelerden oluşmamasından korkuyorum yazdıklarımın.Sigaram bitmek üzere.Dışarı çıkmam lazım.
Sonunda dışarı çıkıyorum.Her şey farklı her şey ayrı bir devinim içinde.Dışında olan bir tek ben varım.En son dışarı çıktığımda giydiğim elbiselerin hala üzerimde olması bunu en iyi şekilde ispatlıyor zaten.Düşünsel olarak da değişen bir şey yok.Çünkü yazdığım herhangi bir şey yok.Fazla param da kalmadı ve maaşın yatmasına daha on iki gün var.Sigarayı azaltmam gerek.Yoksa azaltmak zorunda kalacağım.Bir saatçinin önünden geçiyorum.Ama hangi saatin doğru olduğuna karar veremeyecek kadar gerisindeyim zamanın.İstiklal’de insanlar kum gibi.Bu kumkumanın içinde nerdeyim hangi zerreciğim kestiremiyorum.Savrulup gitmek için uğraşıyorum.Ama laktik asit sarmış her yanımı sanki.Yorgunluğumu ifade edemiyorum kendime ve diğer zerreciklere.Daha bir kıskanıyorum savrulmalarını.Kıskandıkça içime gömülüyorum.İçimde bir şeyler bulmaya çalışıyorum.Eşeliyorum belki gizli bir hazine bulabilirim diye.Ama nafile.Etrafta gömülü ceset bile yok ganimetlerini alabileceğim.Birkaç kemik var ama onların da insan olduklarında şüpheliyim ben hayvanlaştıkça çevremdekilerde benleşiyor.
En sonunda içinde biraz ben olduğum oteli buluyorum.Kapanıyorum odama her zamanki gibi.Ölmeyi bile düşünüyorum.Onun bile benim için lüks olduğunu düşünüp vazgeçiyorum.Şey’den vazgeçiyorum.Her’den vazgeçiyorum.Her’im kırık.Şey’im kırık.Vaz’ım kırık.Geç’im kırık.Yorum’um kırık.Yeter artık.Bıktım kırıklardan, kırıklıklardan….
Odamı topladım.Alkolü bıraktım.Sigarayı ancak azalttım.Aslında hiçlikten bir hayat kurmak daha kolay.Kırıkları yapıştırmaktan daha kolay.Öyküler yazdım.Çok yazdım.Hatta ben bile beğendim.Editör bile geldi.Aslında ben çağırdım.Garip o da beğendi.Fahişeler yazdıklarımı beğenmişcesine bağrışıyor, travestilerin çığlıkları iltifat sanki, pezevenkler müşterilerine kıyaslamak için beni gösteriyor gibi.
Müzik mi duyuluyor ne?Ve maestro!!!

Sinir

2005-05-11T16:14:00.001+03:00

Sınırlarım vardı sensiz
Dağları, okyanusları aşan
İçini boşluklarla doldurduğum.
Sınırlarım var artık senli
Bedenimin sınırlarını aşamayan
Doldurduklarımla boşaltmaya çalıştığım

Ve içine sığamadığım...

Cereyan

2005-05-11T14:52:00.001+03:00

Hayatımın kapı kolu kırık.Sen girip çıktıkça cereyan yapıyor hayallerim.Üşüyor ruhum hayat denilen tayfunda.Ya gir içeri beraber bir hayat yaratalım içerde.Ya kapat kapıyı ve çık dışarı ki sensiz bir hayat girmesin içeri...

Öykünme

2005-05-04T17:02:00.001+03:00

Geçmişte,gelecekte ve şimdide değildi zaman..Elinde sigarası,yaptığı halkaları boynumdan geçirip bağlıyordu kendine.Bağlıyken boynum şimdiydi,duman dağılınca geçmiş,bir daha ki halka gelecek.Zaman böyle buğuluyken,yerin bir önemi varmıydı?Yaşlanmış düzinelerce izmarit tanımlar mıydı yerimi ya da yersizliğimi?Bunlar beynimin içinde raks ederken küçük bir odada,cılız bir ışık altında,bodur bir sandalyede günlerdir ellerim bağlı oturuyordum.oturuyordum yanlış kelime olsa gerek.Acı çekiyor,uyuyamıyor,doğru dürüst birşey yemiyor ve en önemlisi sigara içemiyordum,suratıma üflediği dumanlardan içime çekmeye çalıştıklarımı saymazsak tabi.Buruşmuş izmaritler bile alay ediyordu hayatım boyunca onları ezmenin acısını çıkartırcasına.Hepsi ayrı bir sırıtık.Hepsi ayrı bir kahpe.Günün belli saatlerinde gelip suratıma iki duman,üç yumruk vücudumun geri kalanına da tekmeler savurup ettiği küfürlere verdiğim tepkileri izliyordu.Tepkisizleşen bedenim yüzünden daha bir sert vuruyor,daha sert küfürler ediyordu sertleşen bedenime,varlığıma,hiçliğime,kişiliğime,benliğime,gelmişime,geçmişime...En sevdiğim yemekleri yapıyordu inadına ama hep bir lokma hep bir kaşık.Bol yağlı yapıyordu bile bile sigarayı daha bir isteyeyim diye.Ailemin,arkadaşlarımın o an ne yaptığını anlatıyordu tüm ayrıntılarıyla sanki ayrıntıları düşünecek haldeymişim gibi.Çok umurumdaymış gibi maaşımdan ne kadar kesileceğini hesaplıyordu hergün,eğer bir maaşım kaldıysa tabii.İlk günlerde düşündüğüm kadar düşünmüyordum suçlu olup olmadığımı.Belki açtığı fiziksel,belki açtığım ruhsal yaralardan.Bilmiyordum.Aslında bilip bilmediğimi dahi bilmiyordum.Beynimde düşünebilecek kadar hücre kaldığını sanmıyordum ondan olsa gerek.Ama nasıl oluyor da hatıralarım hâlâ bu kadar net ve gerçeksi çözemiyorum.Bütün cümlelerim gibi anılarım da olumsuz fiil ekleriyle sonlanıyor.Cümleler miydi sonlanan yoksa ben mi karar veremiyordum.
Etraftaki o dayanılmaz kokuya da aldırmıyordum pek.Ben öldükten sonra,tabi öldürürse,burayı temizlemek için suratıma attığı yumruklara harcadığı kadar enerji harcaması gerektiğini biliyordu herhalde.Koku sayesinde olsa gerek,odaya daha az gelip daha az kalıyordu.Daha az sigara kokusu.Bir topluluğu yokedicek kadar kötü bir üçlemeydi;sigara,dışkı,kan...
Galiba bir gün daha geride kaldı. Üzerinde o nefret ettiğim derin dekolteli kırmızı elbise ve siyah makosenleri yoktu görebildiğim kadarıyla.Daha fazla nefret ettiğim beyaz bluzunu giymişti.Ve yine göğüslerinin yarısı ortada.Bir inat için bu kadar uğraşmak onu yormuyordu bence.Hergün yemeklerden sonra aldığım darbelerin sabah faslından sonra dışarı çıkmıştı.Bugünde öldürmemişti.Üzülmüştüm.Artık daha bir üşüyordum ya kış geldiğinden,ya ecelime yaklaştığımdan.Ama ecel hafif geliyordu artık bana .Acı çekerek ölmek istiyor gibiydim.Bağımlısı mı olmuştum acının bilmiyorum.Belki hakettiğimi sanması içindi,belki gerçekten hakettiğim için.Karşılığını da almıyor değildim.Zor duyan kulaklarım, cevap vermekten aciz ağzım onu daha çok kızdırıyor ,bana fazladan kroşe ve aporkat olarak geri dönüyordu.
Bir kaç gün daha geçti sanırım.Duygularımı darbeleriyle yoketmişti,yokettiğini de anlamıştı.O sabah anlamıştım biteceğini ama hala geciktirme peşindeydi her zamanki gibi.Aceleyle çıkmıştı odadan . Bir yere yetişmesi gerekmeseydi bitirmişti bütün mevzuyu.Çünkü mevzu olan bir ben,mevzu olan bir o kalmamıştı ortada.
Sıradan olmadığını farkettiğim son akşam bütün hıncıyla dalmıştı son defa olduğunun bilincinde.Ne anılar vardı artık ne düşünceler ne duyamadığım sorular ne de verilemeyen cevaplar.Kendime geldiğimde yerimi tanımlayacak pek bir şey kalmamıştı.Ne yaşlanmış izmaritler,ne kurumuş kan,ne sarı bir göl ne de kahperengi tepecikler.Bütün manzaram, başıma üşüşmüş doktor ve hemşireler,ağzımda mideme kadar indiğini hissettiğim bir tüp,fazlaca ışık,fazlaca hijyen.Burnumdan o bağımlısı olduğum kokuyu bile silip atmışlardı. Daha fazla dayanamadım.Kendimden geçmişim.Tekrar kendime geldiğimde tanımlayıcı ögeler yine değişmişti.Duygularının karmaşıklığından ağladını tahmin ettiğim annem,yüzüme bakmaktan korkan babam ve ikisini bu duygulardan uzaklaştırmaya çalışan ağabeyim.Ve birkaç çiçek cinsini ve kimden geldiğini bilmediğim.Kurabildiğim ilk cümle birşey sormamaları gerektiği olmuştu.Çünkü cevap vermekte yine acizdim.Bu acizliğimi uyandığımı nerden öğrendiklerini bilmediğim bir kaç üniformalı bozmuştu.Onları da bir kaç cümleyle merkezlerine göndermeyi başarabilmiştim.Sırada doktorum vardı.Onun en iyi yanı cümlelerinin sadece cevaplardan oluşmasıydı.Birkaç gün içinde evime dönebileceğimi söledi.Evim?Neresiydi ki bu evim?Evsiz,yersiz,çelimsiz ve gönülçelenimsizdim artık.
Evet.Nası olduysa yaşıyorum hala.o da yaşıyor bana bütün bunları yapan kadın.Aslında sözünde durmadı,ya da bir bakıma durdu.Beni öldürmedi,ya da bir bakıma öldürdü.Ama içindeki beni.Hala hekedip haketmediğimi bilmiyorum.Bütün bunları benimde ona yapmam gerekmez mi?Çünkü beni şu an benim cesedimle,bensiz bir hayatla aldatıyor...

Kimsin Sen?

2005-05-02T03:40:00.001+03:00

ben,sen ve o başkası değil...belki biraz da siyah.biz, siz, onlar değil.tanrı ve hiçliğin zaten yeri yok.kim ve ne kaldıki geriye.bakmazsan eğer geriye dön biraz ileriye yada bırak gel şimdiye..usulca yanaş eccik uzan yanıma biz olalım diye.bu yazının tamamı sevgiliye...